Καθόμαστε στις βαμμένες κίτρινες ή μπλε καρέκλες καφενείου και απολαμβάνουμε κάποιο καλοψημένο φρέσκο ψάρι. Στη Ψαρόσκαλα, ένα από τα πιο όμορφα ταβερνάκια της Πειραϊκής όλα είναι φροντισμένα από το χώρο μέχρι τις συνταγές που ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες παλιών ναυτικών. Σας συμβουλεύουμε πάντως να μην παραλείψετε μια πρώτη βουτιά στις γυαλιστερές, τα κυδώνια και τα μύδια μοσχοβολάνε ιώδιο. Συνεχίζουμε το σεργιάνι μας με φόντο τον Σαρωνικό και κατεβάζουμε άγκυρα στο οικογενειακό εστιατόριο, που σερβίρει πάνω από εξήντα χρόνια πειραιώτες και όχι μόνο νόστιμα πιάτα.

Στη σειρά: Όλες οι ταινίες του Σταύρου Τσιώλη από την καλή προς την καλύτερη

Από τα ψητά αξίζουν το κεμπάπ, γευστικό και κάπως πιο ελαφρύ από ό,τι σε άλλα μαγαζιά. Τότε πουλούσαν δικό τους κρασί και έβγαζαν μεζέ, που έφτιαχνε η κυρα-Μαρία, γυναίκα του Κώστα. Το είδαν να σωριάζεται σε έναν βομβαρδισμό, το έφτιαξαν πάλι και το αφιέρωσαν στην Παναγία Ζωοδόχο Πηγή, τον ναό της περιοχής.

Θεσσαλονίκη: πρωτότυποι θαλασσινοί μεζέδες σ΄ ένα «κρυφό» ουζερί της Τούμπας

Ευγενικοί άνθρωποι καλό και γρήγορο service και καλά και αδιάφορα πιάτα όμως. Μια υπέροχη γευστική εμπειρία για όσους επιζητούν την ουσία των γεύσεων που προσφέρει η θάλλασσα Πολύ καλή και νόστιμη κουζίνα, καθαρός και προσεγμένος χώρος, γρήγορο και ευγενικό service, καλές τιμές. Πολύ καλή ψαροταβέρνα με φρέσκα ψάρια και θαλασσινά και προσωπικό πολύ ζεστό και εξυπηρετικό Καλές τιμές, μπράβο στα παιδιά!! Χρόνια τώρα, όταν θέλουμε θαλασσινά, με κλειστά μάτια επιλέγουμε"Ηλία" !!!!

Θεσσαλονίκη: Πάμε για Ντάνγκαρα και φλωρινιώτικους μεζέδες;

Πυκνά συχνά μαζεύονται καμιά 10αριά και ξεκινούν τα ρεμπέτικα τραγούδια και γίνετε χαμός, εδώ όλοι γίνονται ένα, μια παρέα, ενώνουν τα τραπέζια και γλεντάνε με τη ψυχή τους. Πρότυπο ψυγείο εν Ελλάδι 1938, λειτουργεί ακόμη κανονικά στο μαγαζί, από τα πιο κωστασ όμορφα κειμήλια για νοσταλγούς του παρελθόντος. Το σήμα κατετεθέν του μαγαζιού; Αυγά «τούρτα» (πάνω σε τηγανητές πατάτες) και ομελέτα με κορν-μπιφ. Πάνω στα στόρια του μαγαζιού υπάρχουν ακόμα οι τρύπες από τις σφαίρες των Γερμανών στην Κατοχή, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Κάτω στο υπόγειο μαζεύονταν για να κρυφτούν και κοιμόντουσαν όλοι μαζί μέσα στα βαρέλια. Απόστολος, ο οποίος είναι γιος του ιδρυτή και τωρινός ιδιοκτήτης του μαγαζιού.

• Στα δύσκολα χρόνια του '44, αγόρασαν σχεδόν για το τίποτα την μπακαλοταβέρνα του Σαντορινιού, πλάι στην πύλη της Σχολής.
• Ο Σωτήρης Ευαγγέλου ανοίγει το πιο δυνατό χαρτί του και σερβίρει ένδοξα φαγάκια της ελληνικής παράδοσης, λουστραρισμένα και νοικοκυρεμένα σε αμπιγέ περιτύλιγμα.
• Έχεις όμως και τρίτη επιλογή, την ταράτσα του Horizon, για άπλετη θέα στον Αργοσαρωνικό.
• Το Lollobrigida καλεί το κοινό να μυηθεί στη φιλοσοφία των gastrobar ανακαλύπτοντας νέες προτάσεις δίπλα σε κλασικές αγαπημένες ιταλικές ιδέες.

Πώς να γλιτώσεις χρήματα στις οικογενειακές διακοπές φέτος το καλοκαίρι, σύμφωνα με τον ειδικό

Σε έθνικ μονοπάτια, το Little Ginger είναι η αφορμή για να φτάσεις μέχρι το Πασαλιμάνι, και να απολαύσεις τις γεύσεις σου πριν ή μετά τη βόλτα. Αν θέλεις να συνεχίσεις με ψάρι, μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε αρκετές επιλογές, όπως σκορπίνα, σφυρίδα και φαγκρί και τέλος, να κλείσεις το γεύμα ή το δείπνο σου με ένα από τα γλυκά του καταλόγου, όπως τα τραγανά σου με κρέμα φιστίκι, παγωτό βανίλια και σάλτσα σοκολάτας -που μοιάζουν σκέτος πειρασμός. Πρόσφατα, στη λίστα με τις ενδιαφέρουσες προτάσεις στον Πειραιά ήρθε να προστεθεί και το Sonder, που άνοιξε επί της Μπουμπουλίνας (κοντά στο Πασαλιμάνι) σε έναν καλαίσθητο χώρο, τον οποίο μπορείς να επισκεφτείς από νωρίς το πρωί μέχρι και το βράδυ, ενώ αποπνέει μια χαλαρωτική διάθεση. Οι τοίχοι έχουν «στολιστεί» με γκράφιτι, η ατμόσφαιρα θυμίζει κάτι από 90s, ενώ η μουσική παίζει σε ροκ, ραπ και τζαζ ρυθμούς. Από νωρίς για καφέ αλλά και αργότερα, για κρασί μέσα από τις προσεκτικά επιλεγμένες ετικέτες του, η έξοδος «μεταμορφώνεται» ενίοτε σε live μουσικές βραδιές που σε ταξιδεύουν.

Της αρέσουν οι γεύσεις που είναι παλιακές, για πολλούς νοσταλγικές, που δεν τις αγγίζουν τα σύγχρονα μεζεδοπωλεία. Στην κουζίνα του βρίσκεται η Μαρίνα Φαρασοπούλου. Στην οδό Κερκύρας βρίσκεται το καφενείο Αλλιώς, σε έναν δρόμο με πλατιά πεζοδρόμια που σε βγάζει κάπως από την κλεισούρα της πυκνοκατοικημένης Κυψέλης και κρατάει έναν ωραίο, αστικό χαρακτήρα.

Έφτιαξαν έναν χώρο όμορφο, απλά διακοσμημένο, με το λευκό και το γαλάζιο να επικρατούν, λίγα κάδρα στους τοίχους με θαλασσινά θέματα, ξύλινες καρέκλες με ψάθα και τραπεζάκια στρωμένα με χαρτί του ιχθυοπωλείου. Ψητό χαλούμι, ντάκος, γραβιέρα με σαλάμι και ελιές, πιτάκια – τέτοια απλά πράγματα ετοιμάζει η κουζίνα. Το θερινό δίπλα που θα ανοίξει όπου να ‘ναι, τα παιδιά που παίζουν στην πλατεία, η ασυνήθιστη για το κέντρο της πόλης ανοιχτωσιά… Αυτό το ιστορικό καφενείο που σύχναζε ακόμα και ο Παπαδιαμάντης απλώνει τραπέζια σε ωραίο σκηνικό. Τα ζαρζαβατικά τους τα ψωνίζουν από τη λαϊκή της Καλλιδρομίου ενώ αρκετά προϊόντα έρχονται από μικρούς παραγωγούς ανά την Ελλάδα, όπως οι γίγαντες-ελέφαντες Καστοριάς ή η σφέλα από τη Μεσσηνία. Στη γωνία δίπλα στο ιστορικό πιλοποιείο του Πουλόπουλου, με θέα τα φουγάρα της Τεχνόπολης και τα πέρα-δώθε του ηλεκτρικού, τρώγοπίνουμε εδώ και λίγες εβδομάδες στο Αφαία, που μοιάζει λίγο με μπιστρό, λίγο με μεζεδοπωλείο και λίγο με μοντέρνο καφενείο.

Η μαρίδα ταιριάζει καλύτερα αν θες να ζήσεις το στόρι της γειτονιάς, της παλιάς ψαροταβέρνας με τα 30 χρόνια στην πλάτη της, που στο τέλος θα σε γλυκάνει με σπιτικό μπακλαβά και ραβανί πασπαλισμένο με καρύδα. Παλιός Συμιακός της γειτονιάς, ο Γιάννης είχε μια ζωή χασάπικο, δίπλα ακριβώς. Έκλεισαν, πουλούσαν ρετσίνα στα σπίτια αλλά επανήλθαν συντόμως με μια φαεινή ιδέα που συνέπεσε και με την ανάπτυξη της περιοχής. Αν τύχεις και στο ηλιοβασίλεμα, όταν ο ρόδινος ουρανός κάνει παρέα στον ήχο της σάλπιγγας στην υποστολή της σημαίας από τη Σχολή Δοκίμων, το ταξίδι στον χρόνο του κινηματογραφικού Πειραιά είναι εξασφαλισμένο. Το 1950, τα Δημοτικά Λουτρά έδωσαν μια πρώτη ανακούφιση στους ανθρώπους που κατοικούσαν στις παράγκες, τα παραπήγματα και τις καλύβες, σιγά-σιγά ήρθε ο πολιτισμός, οι ναυτιλιακές και λοιπές εταιρίες, οι τράπεζες, οι εκκλησιές, τα σχολειά. Το ονόμασαν έτσι προς τιμή του πελεκάνου που «υιοθετήσαν» στην ψαραγορά.